Ruilhandel energie De energie waarbij ik iets gedaan wil krijgen van de ander. Het lijkt alsof ik uit liefde geef, zonder verwachtingen, maar eronder zit een boodschap. O, wee als je het niet aanpakt, het waardeert! Mijn eigenwaarde is ervan afhankelijk. Het voelt alsof er dan een soort verkramping komt op een beweging of een vraag. Een vraag of beweging die ik normaal gesproken open kan stellen of maken. Waarbij ik zonder probleem een ‘nee’ kan ontvangen. Nu lijkt er ineens heel veel gewicht aan te hangen. Een ‘nee’ lijkt onmogelijk om te ontvangen. Een energie die, als ik het zelf inzet, maakt dat ik standaard de deksel op de neus krijg. Daar altijd de ‘nee’ ontvang, wat ik ergens al feilloos gevoeld had. Deze ‘nee’ wilde ik vooral niet aannemen. Dat mag namelijk niet. Om, als die ‘nee’ toch komt, middenin mijn kindtrauma terecht te komen, waarbij ik mezelf wijs maak dat ik toch echt ergens recht op heb en de ander toch echt net dat ene zou moeten geven waar ik net zo snakkend behoefte aan heb. Wringend in allerlei bochten. Voelend dat ik er het liefste om wil zeuren om het maar gedaan te krijgen. Natuurlijk is het voor die ander maar een kleine moeite, in mijn ogen dan. Herken je het bij jezelf?  Of een ander?

Echte kracht zit in zacht Soms hoor ik mensen de longen uit hun lijf schreeuwen, gillen, kreunen. Ik zie ze om zich heen slaan, stampend. Sommige doen dit om energie te laten stromen (dat werkt!). Anderen willen duidelijk ergens vanaf. Iets loslaten. Het mag er niet meer zijn. Het móét weg. En wel NU. Dus stampen en gillen ze nog wat harder, schreeuwen ze net wat krachtiger. In de hoop dat het werkt. Het kan ook even opluchten. Zeker. Niks is fijner dan eens lekker hard schreeuwen, daar gaat energie van stromen. Zeker als dat vroeger, toen je nog kind was, niet mocht. Dat is namelijk precies de plek waar dat schreeuwen en gillen vandaan komt als je iets los wilt laten: een kindstuk dat gehoord en gezien wil worden. Je bevestigt ermee dat het er is. Je bevestigt ook dat het er niet mag zijn. Ondanks dat je je nu wel vol mag uiten van jezelf. De vraag is dan… hoe luister je naar een kind, jouw kind in jezelf? Gillend? Schreeuwend? Of met zachtheid, vriendelijkheid, liefde? Iets loslaten gebeurt niet door het krampachtig en al vechtend ‘los te laten’. Loslaten gebeurt wanneer je het het minst verwacht. Precies op die momenten dat je zacht kan zijn. Het toe kan laten. Het er even helemaal mag zijn, niet meer geforceerd weggedrukt. Zacht in gedachten Zacht in gedrag Zacht Dit is wat het is Acceptatie Zucht Geef het lucht met je adem Maak het lichter Zachter Als vanzelf verandert er dan iets. Rustiger, zachter. Een druppel water kan bergen verzetten. De kracht van zacht. Waarin loslaten anders vasthouden wordt. Het toelaten. Licht en lucht gevend. Accepterend. En dan ineens… is het opgelost Weg  Om niet meer terug te hoeven komen.

Trouw aan jezelf zorgt voor vertrouwen in jezelf Nooit gedacht dat een thema zoveel zou doen op de dansvloer. Zacht. Durf zacht te zijn. Voel die kracht die erachter schuilt. Vertraag. Adem. Voel angst, boosheid, verdriet en plezier. Plezier kan naast elke emotie bestaan. Normaal focus ik me op de spanning in m’n lijf, geef het aandacht en merk dat het dan vaak, maar niet altijd, zachter wordt. Nu lag mijn focus op het zachte. Naast de spanning die ook in m’n lijf voelbaar was. Het zorgde ervoor dat ik nog dieper kon zakken in mijn lijf. Nog beter kon voelen wat klopte, nodig was. Ik neem precies dat: het plezier, naast elke andere emotie, durven voelen wat er is, doen wat voor mij nodig is, weer mee de groep in. Wat er dan gebeurd?? Magisch. Mensen voelen zich veilig Krijgen meer vertrouwen Durven te voelen Gaan experimenteren Krijgen er plezier in Waar eerst de groep nog wel erg klein lijkt (we waren met 11 personen), blijkt dit precies goed te zijn. Elkaar te versterken. De verbinding voelbaar, tastbaar en zichtbaar. Ik denk ergens op die avond: ‘dit is wat ik hier te doen heb: mensen laten voelen dat ze trouw mogen zijn aan zichzelf’ en ik schiet vol. Mijn lijf reageert meteen: dit klopt. Ik hoef daar zelf niks extra’s voor te doen. Aanwezig zijn. In verbinding. Jouw lichaam reageert erop. Gaat dit matchen, zodat je als vanzelf die flow meepakt. Omdat ook jouw lijf weet. Weet hoe het voor jou klopt. Hieronder een video van de demo van die avond:

Het grootste gevecht zit in mezelf Niet met de overheid, de buren of mensen met een ander gedachtengoed. Daar heb ik namelijk nooit een gevecht mee. Nee… de grootste strijd voer ik met mezelf. Met mijn overtuigingen, oordelen, angsten, oude pijn, dingen waar ik wat van vind, maar dan vind dat ik er iets anders van zou moeten vinden. Het is een geheel eigen gemaakte gevangenis van spanning in ‘hoe het hoort’ en ‘zou moeten zijn’. Ik kan mezelf helemaal de diepste put inpraten. Vol gevangen zetten. Ermee stoppen lijkt in dat moment nog onmogelijk. Ik ben gestopt met mezelf afwijzen omdat ik mezelf afwijs. Gestopt met het vechten tegen dat gevecht. Gestopt met de deur van die gevangenis dicht proberen te duwen. De deur van die gevangenis is open. Het veroorzaakt heftige emoties. Woede. Verdriet. Vinden dat ik dingen anders zou moeten doen. Ik laat het er zijn. Gebeuren. Huil, raas en zak in mijn lijf. Voel nog net een beetje dieper. Mijn hoofd is daarna een stuk rustiger. Uitgeraasd. Terwijl ik vroeger dágen bezig kon zijn met het tackelen van dezelfde gedachten. Vroeger voelde ik me altijd uitgeput van het vechten tegen deze narigheid naar mezelf. Tegenwoordig voel ik ook de energie die erachter zit. Energie die ik dan weer voor andere dingen kan gebruiken.  Gelukkig zit er hier ook keerzijde aan: wie zichzelf de diepste put in kan praten kan zich zeker ook de hemel in kletsen. Iets dat ik dan ook geregeld doe.

Mijn lijf blokkeert steeds. Aanwezig zijn is genoeg Zodra ik iets ‘goed’ wil doen, merk ik dat mijn lijf blokkeert. Wat is dan ‘goed’? Blijkbaar weet mijn hoofd in ieder geval heel goed wanneer het ‘niet goed’ is, die reageert dan met standje ‘freeze’. Mijn lijf bevriest. Letterlijk. Een fractie van een seconde. Precies genoeg om te voelen dat het net niet lekker stroomt. Niet dat ik er iets aan kan doen. Ik heb er geen controle over. Behalve dan het bewust worden ervan. Precies dat bewust worden, zorgt momenteel voor frustratie. Ik wil niet bevriezen! Ik wil door! Stromen! Bewegen! Vrij Zijn! Mijn lijf denkt daar anders over. Mijn hoofd heeft er een oordeel op: ‘zie… alweer niet goed’. ‘Kijk… het lukt nog steeds niet… met al jouw kennis en proceswerk’. Vakkundig stamp ik mezelf de grond in. Ik zie het, hoor het, maak het bewust. Het spannende hieraan is het er te laten zijn. Het te horen en te voelen. Zonder mezelf om dit grondige stamwerk af te keuren. Het niet te mogen van mezelf. En zo een dubbele afwijzing voor mezelf te maken. Dit is blijkbaar hoe mijn hoofd dan werkt. Ik geef mezelf een mentale knuffel en merk dat er spontaan tranen over m’n wangen stromen. Blijkbaar wil ik iets zo graag, dat het dan frustrerend is dat het niet lukt. Het kind in mezelf is boos. Wil dat het anders is. Meteen. Nu. Het volwassen deel in mezelf weet dat ik aan het groeien ben. Er is weer een stukje naar boven gekomen waar ik in mag kijken. Over mag rouwen. Mild mag zijn naar mezelf. Mezelf mag horen en zien. Ook als ik lelijke dingen tegen mezelf zeg. Ik mag boos zijn Ik mag verdrietig zijn Mag lelijk doen Mezelf een knuffel geven Bewustwording is genoeg om al licht te creëren. Iets te veranderen. Zonder bewust actie erop te zetten. Te overreageren. Ik leun achterover. Voel wat het met me doet. Adem. Laat de tranen komen. Geef het ruimte. Heel benieuwd wat het nu doet om er eens niet tegen te vechten. Ermee te zijn. Te ervaren of en hoe het dan gaat veranderen. Aanwezig zijn is genoeg

Mijn lijf is sneller dan mijn woorden Weg bewegend, een hand wegduwend, een veer uit iemands hand trekkend terwijl ik geblinddoekt sta. Er is een stopwoord, een simpele ‘nee’ is voldoende. Maar mijn lijf heeft al gereageerd, zonder nadenken, vol aanwezig in het moment. De woorden komen als iemand niet naar mijn lijf luistert: ‘rot op met die veer!’, riep ik grommend toen er toch nog eentje stiekem voorbij kwam. Inmiddels kan ik in eerste instantie niks meer met woorden, of met verhalen waarom ik iets wel of niet zou willen. Mijn lijf weet het. Ik volg mijn lijf. De woorden komen als er niet geluisterd word. Hard., grommend, duidelijk. Het voelt krachtig, puur, authentiek. Ik voel ruimte in mijn lijf, energie dat stroomt, de plekken die nog wat spanning geven. Ik voel waar ik naartoe wil bewegen, waar ik bij weg wil. Ik voel mijn adem stokken, wanneer een zucht of gaap zich aandient, waar en wanneer er geluid zit in mijn lijf. Geluid dat aangeeft wat ik fijn vind (een kreun of zucht), of juist wat een grens is (een scherpe inademing). Geluid dat komt als ik iets spannend vind (een soort hoog gilletje). Of de afwezigheid van geluid als stilte voor de storm waarbij ik m’n adem inhoud. Het zorgt ervoor dat ik mezelf steeds meer ga vertrouwen. Met dat vertrouwen in mezelf groeit het vertrouwen naar anderen.  Ik ben mijn eigen veiligheid.

De gesprekken met jou hebben mijn leven veranderd ‘En dat dan in positieve zin’, komt er vaak achteraan. In het begin voelde ik me dan wat verlegen worden. Wat heb ik dan gedaan of gezegd? Dit is namelijk niet iets wat tegen me gezegd wordt sinds ik m’n eigen tantrapraktijk heb, maar ook daarvoor al. Een rede om mijn massages te starten met een voor en nagesprek. Omdat ik weet dat soms zo’n gesprek levensveranderend kan zijn. Niet omdat dat moet. Niet omdat ik dat zo graag wil. Wel omdat iemand zichzelf meer rust gunt, ineens een keuze durft te maken, leert om voor zichzelf te gaan staan, voelt wat wel of niet passend is. Eens hardop durft te zeggen hoe dat hij erin staat, zichzelf hoort, zichzelf bevestigd en zichzelf voelt zakken in zijn lijf. Het is iets dat gebeurt. Soms weet ik niet eens wat ik zeg, of waarom ik het zeg. Het floept er gewoon uit. Soms met achteraf het schaamrood op de kaken: ‘zei ik dit hardop??? Dat kan ik echt niet maken!’ Schreeuwt het dan in mijn hoofd. Iets wat ik dan ook communiceer. Dus… wees ook gewaarschuwd als je met mij in gesprek gaat bij een massage, workshop of zomaar ergens. Het kan zomaar eens life-changin zijn. Het eerstvolgende workshop met een kleine gemengde groep kun je hieronder vinden. Bij elke workshop mag je landen in jezelf, aankijken wat er speelt en mag je zijn wie je bent. Liever 1 op 1? Er is nog ruimte voor massages in mijn agenda . Foto is uit 2019

Soms gaat er even iets mis... Zo’n feest om een Tantric dance avond te mogen begeleiden! Te zien hoe mensen plezier maken, ‘aan’ gaan, genieten. Vol in de energie stappen! Waar ik als volger steeds meer echt kan volgen, zonder mijn eigen dansje eraan toe te willen voegen, te stoppen als iets voor mij niet klopt, te durven zakken in mijn lijf, het zachter durven Zijn… Merk ik als leider dat ik vaak de ‘oplossing’ zoek in sneller, harder, groter en meer. Wetende dat zachtheid en vertraging me precies gaat brengen waar ik graag naartoe wil bewegen. Zeker in een demo, die ik vaak toch nog wel spannend vind, merk ik dat ik hiertegen aanloop. Waar ik in het begin zei: fouten maken mag, experimenteer, onderzoek, voel wat het met je doet, doe ik dat zelf ook. Juist in zo’n demo. Soms ook met mensen waar ik nooit eerder een Tantric dance mee heb gedaan. Een risico, wel heel leerzaam. Het laat namelijk meteen zien waar je tegenaan kunt lopen in zo’n dans. Hoe je erop kunt reageren, maar ook wat er mogelijk anders kan. Daar kan je het dan over hebben. Het is voor mij de uitdaging om geen gesmeerde, goed uitziende demo neer te zetten. Maar eentje waar alles de mist in kan gaan. Waarbij ik mezelf en anderen laat zien dat dat kan en mag. Om te zijn met mijn eigen overtuiging die dan geraakt wordt, een stemmetje: zie niet goed genoeg! Steeds vaker komt er een stem naast: jawel… dit is precies de bedoeling. Ik mag nog leren om als leider in de dans nog meer te vertragen en te verzachten. En dat is spannend. Want in die vertraging en verzachting zit ook dat ik mezelf meer moet laten zien, meer moet laten voelen. Soms... gaat dat even mis... Net als later op de avond toen ik mijn volger naar de grond begeleide, hij op mijn kleding terecht kwam en ik deze nog net even weg probeerde te trekken... Gevolg: een grote scheur... Zo zonde! Ik hoop ergens dat dit kledingstuk nog veel van dit soort scheuren mag gaan krijgen. Een gehavend kledingstuk, vol tekenen van plezier en foutjes die gemaakt mogen worden!

Diep voelen, merken dat plezier naast elke andere emotie kan en mag bestaan. Helemaal jezelf mogen zijn. Jezelf mogen laten zien me alles dat er is. Overgeven aan de beweging en de muziek gaat bij de ene heel soepel en gemakkelijk. Een ander heeft er meer moeite mee. Het hoofd speelt daar vaak een rol in: - Doe ik het wel goed genoeg? - Wat vinden anderen ervan? - Ik weet niet hoe ik me kan bewegen...Kan ik dit wel? Tantric dance is niet voor watjes. Het kan confronterend en rauw zijn. Het laat precies de overtuigingen omhoog komen die nog in jou leven. In een samendans, 1 nummer, kan je leven veranderen, laten zien hoe je iets anders aanpakt, laten voelen hoe je een flow kan ervaren, hoe je een flow kan maken. Tantric dance vind ik geweldig, juist door al die kantjes die het kan hebben. Ik nodig je uit om vrij, speels, met heerlijke muziek, samen te zijn. Inclusief de rauwe randjes die ook voorbij kunnen komen.