Wat een cultuurshock!

Je moet netjes blijven, je bescheiden opstellen, je hoort niet te vragen om wat je wilt, je wacht op je beurt en eerlijk zullen we alles delen.

Een week in Gambia.

Opvallend dat er continu mensen naar me toekomen om een ‘gezellig praatje’ te maken, terwijl ik steeds voel dat ze iets van me willen: geld, kleding, snoep, lege flesjes (ja, echt!), zeep…. Die aap komt steeds na een zin of twee a drie uit de mouw.

Kinderen die bij een medereiziger een pak schriften uit de handen rukken, waarbij ouders vrolijk staan te lachen en juichen als 1 van hen het pak bemachtigd heeft. De medereiziger zegt nog: ‘ik had graag eerlijk gedeeld’.

Maar daar is niet hier. Hier… waar we dat dierlijke van het pakken wat je wilt hebben onderdrukken, afleren.

Het zo rauw meemaken, zien, voelen, ervaren. Weten dat het een andere cultuur is. Merk ik dat de oordelen en de strijd in mezelf aardig stormt.

Ik snap de armoede, waardoor dit gedrag noodzaak wordt. Ik snap dat het geld, de welvaart die er wel is, met name via toerisme komt. Ik snap dat ze voor een toerist een andere prijs rekenen dan voor een local.

Waar een zeepje in de winkel 60 Dalasi kostte (ongeveer €0,80) (Dalasi is daar de munteenheid), probeerde ze het mij te verkopen voor 100 Dalasi (ongeveer €1,20).

Mijn lijf ging accuut in de weerstand. Ik voelde me boos worden. De woorden ‘Oplichters’ en ‘Afzetters’ schoten al door m’n hooft heen. Scherp heb ik een opmerking gemaakt dat de prijzen een eindje verderop anders lagen. Het heeft me een paar centen gescheeld.

Ik moet er even van bijkomen…