Ruilhandel energie

De energie waarbij ik iets gedaan wil krijgen van de ander. Het lijkt alsof ik uit liefde geef, zonder verwachtingen, maar eronder zit een boodschap. O, wee als je het niet aanpakt, het waardeert! Mijn eigenwaarde is ervan afhankelijk.

Het voelt alsof er dan een soort verkramping komt op een beweging of een vraag. Een vraag of beweging die ik normaal gesproken open kan stellen of maken. Waarbij ik zonder probleem een ‘nee’ kan ontvangen. Nu lijkt er ineens heel veel gewicht aan te hangen. Een ‘nee’ lijkt onmogelijk om te ontvangen.

Een energie die, als ik het zelf inzet, maakt dat ik standaard de deksel op de neus krijg. Daar altijd de ‘nee’ ontvang, wat ik ergens al feilloos gevoeld had.  Deze ‘nee’ wilde ik vooral niet aannemen. Dat mag namelijk niet.

Om, als die ‘nee’ toch komt, middenin mijn kindtrauma terecht te komen, waarbij ik mezelf wijs maak dat ik toch echt ergens recht op heb en de ander toch echt net dat ene zou moeten geven waar ik net zo snakkend behoefte aan heb. Wringend in allerlei bochten. Voelend dat ik er het liefste om wil zeuren om het maar gedaan te krijgen. Natuurlijk is het voor die ander maar een kleine moeite, in mijn ogen dan.

Herken je het bij jezelf?

Of een ander?