Echte kracht zit in zacht

Soms hoor ik mensen de longen uit hun lijf schreeuwen, gillen, kreunen. Ik zie ze om zich heen slaan, stampend. Sommige doen dit om energie te laten stromen (dat werkt!). Anderen willen duidelijk ergens vanaf. Iets loslaten. Het mag er niet meer zijn. Het móét weg. En wel NU. Dus stampen en gillen ze nog wat harder, schreeuwen ze net wat krachtiger. In de hoop dat het werkt.

Het kan ook even opluchten. Zeker. Niks is fijner dan eens lekker hard schreeuwen, daar gaat energie van stromen. Zeker als dat vroeger, toen je nog kind was, niet mocht. Dat is namelijk precies de plek waar dat schreeuwen en gillen vandaan komt als je iets los wilt laten: een kindstuk dat gehoord en gezien wil worden.

Je bevestigt ermee dat het er is. Je bevestigt ook dat het er niet mag zijn. Ondanks dat je je nu wel vol mag uiten van jezelf.

De vraag is dan… hoe luister je naar een kind, jouw kind in jezelf?

Gillend?

Schreeuwend?

Of met zachtheid, vriendelijkheid, liefde?

Iets loslaten gebeurt niet door het krampachtig en al vechtend ‘los te laten’. Loslaten gebeurt wanneer je het het minst verwacht. Precies op die momenten dat je zacht kan zijn. Het toe kan laten. Het er even helemaal mag zijn, niet meer geforceerd weggedrukt.

Zacht in gedachten

Zacht in gedrag

Zacht

Dit is wat het is

Acceptatie

Zucht

Geef het lucht met je adem

Maak het lichter

Zachter

Als vanzelf verandert er dan iets. Rustiger, zachter. Een druppel water kan bergen verzetten. De kracht van zacht.

Waarin loslaten anders vasthouden wordt. Het toelaten. Licht en lucht gevend. Accepterend.

En dan ineens… is het opgelost

Weg



Om niet meer terug te hoeven komen.