Hoe krijg ik weer zin in aanraking? In de vorige blog ‘ik heb geen zin meer in aanraking’ schreef ik wat ik allemaal tegenkwam, dat maakte dat ik niet meer aangeraakt wilde worden. Dank voor de reacties die ik daarop heb gekregen. De afgelopen jaren is daar veel in veranderd. Ik wil je graag meenemen in wat voor mij geholpen heeft. Het kan zijn dat het jou ook helpt, misschien heb je het al uitgeprobeerd en is dit ontzettend stom, wellicht geeft het inspiratie. Doe het vooral op jouw manier, op jouw tempo. Maar weet dat het anders kan. De belangrijkste vraag is ook: wil JIJ dit veranderen? Ga het niet voor je partner, vrienden of willekeurig iemand anders doen. Dit heeft mij geholpen: 1. Nee zeggen tegen elke aanraking. Het maakte dat er weer ruimte kwam voor nieuwsgierigheid en het gaf me mijn vertrouwen en veiligheid terug 2. Langzaam durven gaan 3. Zelf het initiatief nemen 4. Heeeeel veeeeel praten over aanraking en wat er dan bij mij gebeurt. 5. Ik bepaal wie me wel mag aanraken en vooral ook wie niet 6. Met kleine aanrakingen beginnen, een hand aanraken, een schouder of een knuffel 7. Zijn met het me ongemakkelijk en vervelend voelen tijdens een aanraking, bij weerstand gaat het vaak niet ineens superfijn zijn 8. Eerlijk communiceren 9. In A blijven, en de rest van het alfabet laten voor wat het is 10. Mezelf toestemming geven om te oefenen, flirten, dansen en mezelf open te stellen 11. Iedereen zien als persoon om mee te oefenen, in plaats van alleen degene met wie ik oud wilde worden en kinderen mee wilde krijgen 12. Plekken met mensen om me heen en dan daar aanraking opzoeken (voelde voor mij veiliger dan 1 op 1) 13. Onderzoeken wat en hoe ik de aanraking wel wilde, wat ik fijn vind en dat durven communiceren 14. Durven te ontploffen als iets niet voor mij klopt. Het voelde als overreageren. 15. Mild zijn voor mezelf Het trouw aan mezelf durven blijven was de grootste les. Zowel de nee’s als de ja’s durven onderzoeken. Het maakte dat muren verschoven naar grenzen. Muren bedacht ik met mijn hoofd, stonden vast en het kostte behoorlijk wat energie om ze staande te houden. Grenzen zitten in mijn lijf, veranderen elk moment weer, geven lucht en ademruimte, het vraagt om absolute eerlijkheid en voelen in mijn lijf. Het vertrouwen opbouwen in mezelf en m’n eigen lijf, de strijd die ik met mezelf voerde, is het heftigste dat ik ooit heb meegemaakt. Een ander is nog nooit zo streng geweest als ikzelf in die tijd voor mezelf was. Het leren mild zijn voor mezelf, mezelf toestaan om fouten te maken, over m’n grenzen te gaan, ver voor m’n grens te blijven en dat dan frustrerend vinden, boos te worden. Het leren plezier maken, mogen genieten, voorbij de schaamte gaan, voluit durven leven. Het was geen gemakkelijke weg. Elke dag nog dankbaar voor het pad dat ik gelopen heb. De mega-stappen die ik gezet heb. Stappen waarin ik nu anderen mag begeleiden. Omdat ik weet wat het niet aangeraakt worden kan doen. Omdat ik weet wat aanraking kan doen. Jij zet de stap naar het toelaten van het op een fijne manier aangeraakt worden.  Voel je vrij en wees welkom.

Ik heb geen zin meer in aanraking. Wat kan daaronder zitten? De behoefte van elk persoon kan anders zijn. Op elk moment van de dag. Het echt leren luisteren naar die behoefte van je lijf kan een uitdaging zijn. Om überhaupt te kunnen voelen wat je wilt. Vaker is het veel makkelijker om te weten wat je niet wilt. Het is vervolgens een heel nieuw level om dit te gaan communiceren. Ik zal in deze voor mezelf spreken. Kijk wat voor jou klopt, wat voor jou anders is. Misschien geeft het nieuwe inzichten, misschien haal ik oude koeien uit de sloot. De afgelopen jaren heb ik aanraking veel meer toegelaten in mijn leven. Dat is niet altijd zo geweest. In 2013 kreeg ik een burn-out. Angst en paniek was een gevolg. Deze ontstond met name in verbinding met mannen, zeker met aanraking. Wat gebeurde daar? Want ik wilde toen zéker niet aangeraakt worden. Angst om verwachtingen te scheppen waar ik niet aan wilde voldoen. Angst dat er over mijn grenzen heengegaan zou worden Vinden dat als ik A zeg, dat ik ook B zou moeten zeggen, dus dan ook maar geen A zeggen Mezelf of de ander niet goed genoeg vinden of angst dat de ander mij niet goed genoeg zou vinden Angst dat ik het niet vol zou kunnen houden De overtuiging dat ik niemand mocht buitensluiten, dus moest ik iedereen maar toelaten. En daar had ik helemaal geen zin in en ruimte voor.. Angst om anderen af te wijzen Dan moet het weer seks worden… en als het dan toch seks wordt…dan ging ik liever heel snel van A tot Z om er maar vanaf te zijn. En geloof me… dat duurt dan heeeeeel langggg… en uiteindelijk niet vol te houden Moe zijn van steeds hetzelfde riedeltje (afwisseling is leuk!) Niet weten wat ik dan wel wil Mijn lijf reageerde heftig op aanraking, ik snapte dit niet en schoot dan accuut in m’n hoofd. Ik durfde geen nee te zeggen, ging versnellen of juist enorm overreageren en wegduwen. Gevolg: geen vertrouwen, geen ontspanning en veiligheid weg Waarschijnlijk ben ik nog wel wat vergeten, of kunnen sommige punten ook samengevat worden. Het kan zijn dat er bij jou andere factoren spelen. Wat ik wel kan zeggen: nu is de angst weg. Verdwenen. Ik kan weer genieten van aanraking, voel steeds beter wat ik nodig heb in het moment en het lukt me ook om dit te communiceren. Ik kan stoppen, een andere weg inslaan en opnieuw beginnen. Ik durf weer te genieten. Dit is geen makkelijke weg geweest. Het vraagt om inzet. Om aankijken wat er is. In mezelf. Te leren communiceren, ook als dit in eerste instantie angst oplevert of zelfs een paniekaanval triggert. Zie het als een stap naar veilig worden voor jezelf. Wees trouw aan jezelf, zeg ‘nee’ waar nodig, onderzoek welke aanrakingen je wel wilt maken. Voel je vrij om contact op te nemen als hierin iets geraakt is.

Ruilhandel energie De energie waarbij ik iets gedaan wil krijgen van de ander. Het lijkt alsof ik uit liefde geef, zonder verwachtingen, maar eronder zit een boodschap. O, wee als je het niet aanpakt, het waardeert! Mijn eigenwaarde is ervan afhankelijk. Het voelt alsof er dan een soort verkramping komt op een beweging of een vraag. Een vraag of beweging die ik normaal gesproken open kan stellen of maken. Waarbij ik zonder probleem een ‘nee’ kan ontvangen. Nu lijkt er ineens heel veel gewicht aan te hangen. Een ‘nee’ lijkt onmogelijk om te ontvangen. Een energie die, als ik het zelf inzet, maakt dat ik standaard de deksel op de neus krijg. Daar altijd de ‘nee’ ontvang, wat ik ergens al feilloos gevoeld had. Deze ‘nee’ wilde ik vooral niet aannemen. Dat mag namelijk niet. Om, als die ‘nee’ toch komt, middenin mijn kindtrauma terecht te komen, waarbij ik mezelf wijs maak dat ik toch echt ergens recht op heb en de ander toch echt net dat ene zou moeten geven waar ik net zo snakkend behoefte aan heb. Wringend in allerlei bochten. Voelend dat ik er het liefste om wil zeuren om het maar gedaan te krijgen. Natuurlijk is het voor die ander maar een kleine moeite, in mijn ogen dan. Herken je het bij jezelf?  Of een ander?

Echte kracht zit in zacht Soms hoor ik mensen de longen uit hun lijf schreeuwen, gillen, kreunen. Ik zie ze om zich heen slaan, stampend. Sommige doen dit om energie te laten stromen (dat werkt!). Anderen willen duidelijk ergens vanaf. Iets loslaten. Het mag er niet meer zijn. Het móét weg. En wel NU. Dus stampen en gillen ze nog wat harder, schreeuwen ze net wat krachtiger. In de hoop dat het werkt. Het kan ook even opluchten. Zeker. Niks is fijner dan eens lekker hard schreeuwen, daar gaat energie van stromen. Zeker als dat vroeger, toen je nog kind was, niet mocht. Dat is namelijk precies de plek waar dat schreeuwen en gillen vandaan komt als je iets los wilt laten: een kindstuk dat gehoord en gezien wil worden. Je bevestigt ermee dat het er is. Je bevestigt ook dat het er niet mag zijn. Ondanks dat je je nu wel vol mag uiten van jezelf. De vraag is dan… hoe luister je naar een kind, jouw kind in jezelf? Gillend? Schreeuwend? Of met zachtheid, vriendelijkheid, liefde? Iets loslaten gebeurt niet door het krampachtig en al vechtend ‘los te laten’. Loslaten gebeurt wanneer je het het minst verwacht. Precies op die momenten dat je zacht kan zijn. Het toe kan laten. Het er even helemaal mag zijn, niet meer geforceerd weggedrukt. Zacht in gedachten Zacht in gedrag Zacht Dit is wat het is Acceptatie Zucht Geef het lucht met je adem Maak het lichter Zachter Als vanzelf verandert er dan iets. Rustiger, zachter. Een druppel water kan bergen verzetten. De kracht van zacht. Waarin loslaten anders vasthouden wordt. Het toelaten. Licht en lucht gevend. Accepterend. En dan ineens… is het opgelost Weg  Om niet meer terug te hoeven komen.

Trouw aan jezelf zorgt voor vertrouwen in jezelf Nooit gedacht dat een thema zoveel zou doen op de dansvloer. Zacht. Durf zacht te zijn. Voel die kracht die erachter schuilt. Vertraag. Adem. Voel angst, boosheid, verdriet en plezier. Plezier kan naast elke emotie bestaan. Normaal focus ik me op de spanning in m’n lijf, geef het aandacht en merk dat het dan vaak, maar niet altijd, zachter wordt. Nu lag mijn focus op het zachte. Naast de spanning die ook in m’n lijf voelbaar was. Het zorgde ervoor dat ik nog dieper kon zakken in mijn lijf. Nog beter kon voelen wat klopte, nodig was. Ik neem precies dat: het plezier, naast elke andere emotie, durven voelen wat er is, doen wat voor mij nodig is, weer mee de groep in. Wat er dan gebeurd?? Magisch. Mensen voelen zich veilig Krijgen meer vertrouwen Durven te voelen Gaan experimenteren Krijgen er plezier in Waar eerst de groep nog wel erg klein lijkt (we waren met 11 personen), blijkt dit precies goed te zijn. Elkaar te versterken. De verbinding voelbaar, tastbaar en zichtbaar. Ik denk ergens op die avond: ‘dit is wat ik hier te doen heb: mensen laten voelen dat ze trouw mogen zijn aan zichzelf’ en ik schiet vol. Mijn lijf reageert meteen: dit klopt. Ik hoef daar zelf niks extra’s voor te doen. Aanwezig zijn. In verbinding. Jouw lichaam reageert erop. Gaat dit matchen, zodat je als vanzelf die flow meepakt. Omdat ook jouw lijf weet. Weet hoe het voor jou klopt. Hieronder een video van de demo van die avond:

Het grootste gevecht zit in mezelf Niet met de overheid, de buren of mensen met een ander gedachtengoed. Daar heb ik namelijk nooit een gevecht mee. Nee… de grootste strijd voer ik met mezelf. Met mijn overtuigingen, oordelen, angsten, oude pijn, dingen waar ik wat van vind, maar dan vind dat ik er iets anders van zou moeten vinden. Het is een geheel eigen gemaakte gevangenis van spanning in ‘hoe het hoort’ en ‘zou moeten zijn’. Ik kan mezelf helemaal de diepste put inpraten. Vol gevangen zetten. Ermee stoppen lijkt in dat moment nog onmogelijk. Ik ben gestopt met mezelf afwijzen omdat ik mezelf afwijs. Gestopt met het vechten tegen dat gevecht. Gestopt met de deur van die gevangenis dicht proberen te duwen. De deur van die gevangenis is open. Het veroorzaakt heftige emoties. Woede. Verdriet. Vinden dat ik dingen anders zou moeten doen. Ik laat het er zijn. Gebeuren. Huil, raas en zak in mijn lijf. Voel nog net een beetje dieper. Mijn hoofd is daarna een stuk rustiger. Uitgeraasd. Terwijl ik vroeger dágen bezig kon zijn met het tackelen van dezelfde gedachten. Vroeger voelde ik me altijd uitgeput van het vechten tegen deze narigheid naar mezelf. Tegenwoordig voel ik ook de energie die erachter zit. Energie die ik dan weer voor andere dingen kan gebruiken.  Gelukkig zit er hier ook keerzijde aan: wie zichzelf de diepste put in kan praten kan zich zeker ook de hemel in kletsen. Iets dat ik dan ook geregeld doe.

Mijn lijf blokkeert steeds. Aanwezig zijn is genoeg Zodra ik iets ‘goed’ wil doen, merk ik dat mijn lijf blokkeert. Wat is dan ‘goed’? Blijkbaar weet mijn hoofd in ieder geval heel goed wanneer het ‘niet goed’ is, die reageert dan met standje ‘freeze’. Mijn lijf bevriest. Letterlijk. Een fractie van een seconde. Precies genoeg om te voelen dat het net niet lekker stroomt. Niet dat ik er iets aan kan doen. Ik heb er geen controle over. Behalve dan het bewust worden ervan. Precies dat bewust worden, zorgt momenteel voor frustratie. Ik wil niet bevriezen! Ik wil door! Stromen! Bewegen! Vrij Zijn! Mijn lijf denkt daar anders over. Mijn hoofd heeft er een oordeel op: ‘zie… alweer niet goed’. ‘Kijk… het lukt nog steeds niet… met al jouw kennis en proceswerk’. Vakkundig stamp ik mezelf de grond in. Ik zie het, hoor het, maak het bewust. Het spannende hieraan is het er te laten zijn. Het te horen en te voelen. Zonder mezelf om dit grondige stamwerk af te keuren. Het niet te mogen van mezelf. En zo een dubbele afwijzing voor mezelf te maken. Dit is blijkbaar hoe mijn hoofd dan werkt. Ik geef mezelf een mentale knuffel en merk dat er spontaan tranen over m’n wangen stromen. Blijkbaar wil ik iets zo graag, dat het dan frustrerend is dat het niet lukt. Het kind in mezelf is boos. Wil dat het anders is. Meteen. Nu. Het volwassen deel in mezelf weet dat ik aan het groeien ben. Er is weer een stukje naar boven gekomen waar ik in mag kijken. Over mag rouwen. Mild mag zijn naar mezelf. Mezelf mag horen en zien. Ook als ik lelijke dingen tegen mezelf zeg. Ik mag boos zijn Ik mag verdrietig zijn Mag lelijk doen Mezelf een knuffel geven Bewustwording is genoeg om al licht te creëren. Iets te veranderen. Zonder bewust actie erop te zetten. Te overreageren. Ik leun achterover. Voel wat het met me doet. Adem. Laat de tranen komen. Geef het ruimte. Heel benieuwd wat het nu doet om er eens niet tegen te vechten. Ermee te zijn. Te ervaren of en hoe het dan gaat veranderen. Aanwezig zijn is genoeg

Mijn lijf is sneller dan mijn woorden Weg bewegend, een hand wegduwend, een veer uit iemands hand trekkend terwijl ik geblinddoekt sta. Er is een stopwoord, een simpele ‘nee’ is voldoende. Maar mijn lijf heeft al gereageerd, zonder nadenken, vol aanwezig in het moment. De woorden komen als iemand niet naar mijn lijf luistert: ‘rot op met die veer!’, riep ik grommend toen er toch nog eentje stiekem voorbij kwam. Inmiddels kan ik in eerste instantie niks meer met woorden, of met verhalen waarom ik iets wel of niet zou willen. Mijn lijf weet het. Ik volg mijn lijf. De woorden komen als er niet geluisterd word. Hard., grommend, duidelijk. Het voelt krachtig, puur, authentiek. Ik voel ruimte in mijn lijf, energie dat stroomt, de plekken die nog wat spanning geven. Ik voel waar ik naartoe wil bewegen, waar ik bij weg wil. Ik voel mijn adem stokken, wanneer een zucht of gaap zich aandient, waar en wanneer er geluid zit in mijn lijf. Geluid dat aangeeft wat ik fijn vind (een kreun of zucht), of juist wat een grens is (een scherpe inademing). Geluid dat komt als ik iets spannend vind (een soort hoog gilletje). Of de afwezigheid van geluid als stilte voor de storm waarbij ik m’n adem inhoud. Het zorgt ervoor dat ik mezelf steeds meer ga vertrouwen. Met dat vertrouwen in mezelf groeit het vertrouwen naar anderen.  Ik ben mijn eigen veiligheid.

De gesprekken met jou hebben mijn leven veranderd ‘En dat dan in positieve zin’, komt er vaak achteraan. In het begin voelde ik me dan wat verlegen worden. Wat heb ik dan gedaan of gezegd? Dit is namelijk niet iets wat tegen me gezegd wordt sinds ik m’n eigen tantrapraktijk heb, maar ook daarvoor al. Een rede om mijn massages te starten met een voor en nagesprek. Omdat ik weet dat soms zo’n gesprek levensveranderend kan zijn. Niet omdat dat moet. Niet omdat ik dat zo graag wil. Wel omdat iemand zichzelf meer rust gunt, ineens een keuze durft te maken, leert om voor zichzelf te gaan staan, voelt wat wel of niet passend is. Eens hardop durft te zeggen hoe dat het zit, zichzelf hoort, zichzelf bevestigd en zichzelf voelt zakken in het lijf. Het is iets dat gebeurt. Soms weet ik niet eens wat ik zeg, of waarom ik het zeg. Het floept er gewoon uit. Soms met achteraf het schaamrood op de kaken: ‘zei ik dit hardop??? Dat kan ik echt niet maken!’ Schreeuwt het dan in mijn hoofd. Iets wat ik dan ook communiceer. Dus… wees ook gewaarschuwd als je met mij in gesprek gaat bij een massage , workshop of zomaar ergens. Het kan zomaar eens life-changin zijn. Het eerstvolgende workshop met een kleine gemengde groep kun je hieronder vinden. Bij elke workshop mag je landen in jezelf, aankijken wat er speelt en mag je zijn wie je bent. Liever 1 op 1? Er is nog ruimte voor massages in mijn massage-agenda . Foto is uit 2019