Met tranen in zijn ogen staat hij tegenover me. ‘Sorry’ zegt hij, ‘Ik wilde niet dat dit gebeurde’ Ik zie hem slikken, Omhoog kijken, Het opnieuw wegdrukken. Ik nodig hem uit om adem te halen. Zelf adem ik wat meer hoorbaar. Hij doet mee. Opnieuw schiet hij vol. Zegt hij ‘Sorry’ Probeert het weg te stoppen. Ik vraag hem om aanwezig te zijn bij wat er is De tranen vrij te laten stromen Het lucht te geven met zijn ademhaling. Ik nodig hem uit om te voelen Te onderzoeken wat er gebeurt In plaats van weg te stoppen Hij sluit zijn ogen Tranen die stromen Wat wiebelig op zijn benen Ik zie hem gaan staan Beide voeten stevig op de grond Hij haalt adem De tranen gaan langzamer stromen ‘Wat gebeurt er in je lijf?’ Vraag ik hem. ‘Ik voel meer lucht en ruimte in mijn lijf’ Zegt hij. Hij opent zijn ogen. Opgelucht kijkt hij me aan. Vaak zijn we zo bang om een emotie echt te doorvoelen. Willen we niet dat anderen het zien. Proberen het weg te stoppen, te onderdrukken. We verontschuldigen ons er zelfs voor! Telkens weer merk ik wat er gebeurt als je aanwezig kan blijven. Aanwezig bij je eigen tranen. Voelen dat je wilt verzetten en precies dat lucht geeft met je ademhaling. Spannend? De eerste keren zeker! Maar daarna… het is zo’n opluchting om gewoon te stromen! O m te voelen hoeveel lucht dat geeft, hoeveel ruimte er dan komt om weer plezier te kunnen maken.  Door zacht te blijven Aanwezig te blijven Samen ermee te zijn

Wat een mindshift kan doen Ik heb er een broertje dood aan… Sporten aan van die toestellen SAAAIIIII Spierpijn Niet leuk Ik moest me er altijd naartoe slepen, die ene keer dat ik weer eens besloot om… Altijd in gevecht met mezelf Discussies die eindeloos in mn hoofd rondgingen Toch heb ik me laatst weer eens ingeschreven Niet omdat ik dacht dat het nu ineens anders ging zijn Wel om dat ik een mindshift had gemaakt en nieuwsgierig was geworden naar wat het zou doen op deze plek. De gedachte: ‘ Ik word blij van bewegen ’, popte op. Ik besloot het te testen. In plaats van bezig zijn met alle vervelende aspecten van fitness Vertel ik mezelf nu deze zin Elke keer als ik ga. En heb ik geen zin? Om wat voor een rede dan ook Dan ga ik niet. Ik word blij van bewegen. Gek genoeg… vind ik het nu ineens wel fijn om te gaan Het gevecht in mijn hoofd met mezelf is gestopt  Wat een verademing!

Is de massage met wederzijdse aanraking? Nee Is dat dan niet lastig? Als je in je hoofd blijft zitten wel! Want dan vind je dat je er iets mee moet doen. Maar zodra je in je lijf zit Jezelf toestemming geeft om te voelen Is er niks meer aan de hand Dan is het zelfs fijn dat je niks hoeft Niks moet Geen presteren Maar puur ontvangen  In overgave In verbinding

Hard schreeuwen en loslaten gaan NIET samen Soms is het heerlijk om even hard te kunnen schreeuwen. Zeker als je dat vroeger niet mocht. Dat kan een gevoel van vrijheid geven. Eindelijk ben je vrij om eens hard te schreeuwen. Die impuls te volgen. Dat kind te zijn dat in de supermarkt op de grond gaat liggen, rollend, stampend, omdat het niet dat snoepje krijgt. Soms wordt er in workshops dit schreeuwen gestimuleerd. Om eens lekker los te laten. Ben ik niet zo’n voorstander van. Ik heb het zelf ook weleens gedaan. Dat harde schreeuwen. Buiten dat het even bevrijdend kan voelen (eindelijk mag het van mezelf!), krijg ik uiteindelijk last van m’n keel. Soms probeerde ik iets ‘eruit’ te schreeuwen. Voelend dat het daarna eigenlijk alleen maar vaster zat. Die schreeuw bevestigt dat er wat zit, dat ik ervan af wil. Wat er vaak in mijn systeem gebeurt, als ik iemand anders echt hard hoor schreeuwen, is een soort paniek reactie. Mijn lijf spant zich en scant de ruimte opzoek naar gevaar. Want… waarom anders zou iemand zo schreeuwen?? Vorig jaar was ik in een zweethut over loslaten, waar ze precies dit benadrukte. Loslaten doe je niet schreeuwend. Als een kind dat stampend en rollend op de vloer ligt, omdat het zijn zin niet krijgt. Loslaten gaat zacht In een zucht Fluisterend Ontspannen Het mag gaan Soms juist ongemerkt Ik zou zeggen… neem mijn woorden vooral niet voor waar aan, maar probeer het zelf uit.  Zacht… daardoor nog krachtiger

Rimpels?? O nee!! Ouder worden… het gaat vanzelf. Mijn haar is al jaren grijs (al wordt het regelmatig voor blond aangezien) en laatst ontdekte ik dat ik permanente rimpels op m’n gezicht had. (Is een keer wat anders dan permanente make-up) Regelmatig kom ik mensen in mijn praktijk tegen met oordelen over hun uiterlijk: te dik, te dun, niet gespierd genoeg, te groot, te klein, te oud, te jong… Elke keer schrikt mijn lijf even, ik voel dan spiertjes in mijn buik even samen trekken. Ik weet dat mezelf accepteren ook best een uitdaging is geweest. Het heeft me heel veel rust gegeven, dat ik inmiddels niks meer aan m’n lijf hoef te veranderen om… Ja waarom eigenlijk? Kan het te maken hebben met een overtuiging? De overtuiging: ‘ik ben niet goed genoeg’ Daar is je lijf dan ‘het ultieme bewijs’ voor. Want het kan altijd beter… Wat als, ook je lijf al goed genoeg is? Perfect functionerend? Ook al voel je daar frustratie op. Juist al vind je dat het anders zou moeten.  Mag jij er zijn? Precies zoals het is?

Angsten aankijken is ongemakkelijk en toch veilig Trillend als een rietje. Spinnen. Ik had het er niet op. Die 8 snelle pootjes die zomaar een kant op konden schieten. Toen er een spinnententoonstelling in Nijmegen was, ben ik gegaan. 3 keer zelfs. De angst verdween. Ik realiseerde me… als dit kan, dan misschien… De heftigste angst, was mijn angst voor verbinding met mannen. Het moment dat ik dacht ‘nu niet meer!’, was toen ik op een feest door de achterdeur wegliep: een man kwam door de voordeur binnen. Mijn lijf verkrampte. Eenmaal thuis stond ik over te geven. Vol in spanning… Voor wat eigenlijk? Angsten aankijken is niet makkelijk. Mijn lijf schreeuwde. Niet zachtjes, maar knoerthard. Je bent niet veilig, je moet weg. Ik kan dit niet aan. Ik doe het niet goed genoeg. Die man wil vast iets van me. Ik durf geen ‘nee’ te zeggen. En dan…en dan… en dan… mijn hoofd kwam met allerlei scenario’s. Angsten aankijken geeft je het gevoel dat je niet veilig bent. Om dan te luisteren naar je lichaam lijkt de beste keuze, maar is het niet. Het wordt dan erger, groter, meer, intenser. Ik heb destijds hulp gezocht, hulp gekregen, meestal van mannen. Mannen die er wilde zijn, die me respecteerden. Soms op een totaal onhandige manier, zodat ik mn grenzen moest aangeven. Op precies die onhandige manier, die niet altijd duidelijk was. Vaak hoor ik dat tantra spannend is, onveilig en grensoverschrijdend. Precies dit heb ik aangekeken toen ik tantra ging doen. Het zorgde ervoor dat de verantwoordelijkheid en veiligheid bij mezelf zocht. Nu ik zelf facilitator ben, realiseer ik me hoe belangrijk een veilige plek is. Waarbij mensen bewegen in wat voor hun klopt. Ik zie mensen dezelfde fouten maken als ik toen. Om daarna diep adem te halen, duidelijker worden, nee te zeggen… Ik zie mensen zakken, krachtiger worden, in hun eigen midden gaan staan. Ik hoef niet voor jou ‘nee’ te zeggen, om deze situaties te voorkomen. Wel kan ik je bewust maken: Dit is wat je doet… dit is een stap. Het is aan jou of je dit aan wilt kijken, de veiligheid in jouw eigen lijf en jouw eigen leven wilt vergroten.  Mocht er iets geraakt zijn dan lees/hoor ik dat graag.

Nu wil die vast iets van me De spanning in je buik voelen Je probeert te ontspannen Maar dat stemmetje Steeds weer opnieuw: Nu wil die vast iets van me… Je merkt dat je dichtklapt Vertrouwt de woorden niet meer die gezegd worden Je vindt het lastig om het gesprek te stoppen, want ergens heb je geleerd dat dit heel erg onbeleefd is Je blijft vriendelijk glimlachen Terwijl je voelt dat het voor jou niet klopt Je wilt genieten van samen zijn Zonder dat er iets hoeft Zonder dat je twijfels over hoe je eruit ziet Zonder dat het meteen iets moet zijn Maar hardop zeggen wat voor jou klopt, belangrijk is gaat niet. Hoe zou het zijn om dit in een fijne groep mensen te mogen onderzoeken? Erachter te komen dat je helemaal jezelf mag zijn? Niet kleiner of groter, slanker of fitter Een plek waar je ‘teveel’ mag zijn Samen In verbinding Aanwezig Zonder dat je ergens naartoe hoeft, het iets moet zijn. Aanwezig zijn, voelen, zakken in je lijf, de zachtheid in je hart mogen ervaren. Onze workshops zijn precies zo'n plek om hiermee te oefenen. Om te onderzoeken hoe je je grenzen kunt aangeven, mag uitproberen wat er gebeurt als jij je uit.

Wat een cultuurshock! Je moet netjes blijven, je bescheiden opstellen, je hoort niet te vragen om wat je wilt, je wacht op je beurt en eerlijk zullen we alles delen. Een week in Gambia. Opvallend dat er continu mensen naar me toekomen om een ‘gezellig praatje’ te maken, terwijl ik steeds voel dat ze iets van me willen: geld, kleding, snoep, lege flesjes (ja, echt!), zeep…. Die aap komt steeds na een zin of twee a drie uit de mouw. Kinderen die bij een medereiziger een pak schriften uit de handen rukken, waarbij ouders vrolijk staan te lachen en juichen als 1 van hen het pak bemachtigd heeft. De medereiziger zegt nog: ‘ik had graag eerlijk gedeeld’. Maar daar is niet hier. Hier… waar we dat dierlijke van het pakken wat je wilt hebben onderdrukken, afleren. Het zo rauw meemaken, zien, voelen, ervaren. Weten dat het een andere cultuur is. Merk ik dat de oordelen en de strijd in mezelf aardig stormt. Ik snap de armoede, waardoor dit gedrag noodzaak wordt. Ik snap dat het geld, de welvaart die er wel is, met name via toerisme komt. Ik snap dat ze voor een toerist een andere prijs rekenen dan voor een local. Waar een zeepje in de winkel 60 Dalasi kostte (ongeveer €0,80) (Dalasi is daar de munteenheid), probeerde ze het mij te verkopen voor 100 Dalasi (ongeveer €1,20). Mijn lijf ging accuut in de weerstand. Ik voelde me boos worden. De woorden ‘Oplichters’ en ‘Afzetters’ schoten al door m’n hooft heen. Scherp heb ik een opmerking gemaakt dat de prijzen een eindje verderop anders lagen. Het heeft me een paar centen gescheeld. Ik moet er even van bijkomen… 

Ik had verwacht dat ik meer zou voelen Dat zei iemand na een massage. Ik stelde hem twee vragen. Wat had je willen voelen? En: wat voel je nu? Op de eerste vraag kwam geen duidelijk antwoord. Dat wist hij eigenlijk zelf ook niet zo goed. Op de tweede vraag zei hij: ik voel me meer ontspannen. En daar staan we vaak te weinig bij stil. Voor sommige mensen is meer ontspannen voelen al een grote stap. Je kunt namelijk ook helemaal niks voelen. Als je zenuwstelsel niet gewend is aan aanraking of diepe ontspanning, kan je systeem als het ware even op slot gaan. Dat is geen fout. Dat is bescherming. Je lijf kijkt eerst: is dit veilig? En dat heeft soms even tijd nodig. Soms gebeurt ook het tegenovergestelde. Een kleine aanraking en je lijf schiet meteen in de hoogste versnelling. Allebei is normaal. Daarom zeg ik vaak: gun je lijf de tijd om te wennen. Niet één massage. Maar een paar keer. Zodat je lijf leert: oh… zo voelt ontspannen dus. En vanaf daar ga je steeds meer voelen. Laagje voor laagje. Merk jij dat je weinig voelt in je lijf? Of dat ontspannen moeilijk is? Dan kan massage juist helpen.  Je bent welkom om het zelf te ervaren.