Mijn lijf blokkeert steeds.

Aanwezig zijn is genoeg

Zodra ik iets ‘goed’ wil doen, merk ik dat mijn lijf blokkeert. Wat is dan ‘goed’? Blijkbaar weet mijn hoofd in ieder geval heel goed wanneer het ‘niet goed’ is, die reageert dan met standje ‘freeze’. Mijn lijf bevriest. Letterlijk. Een fractie van een seconde. Precies genoeg om te voelen dat het net niet lekker stroomt.

Niet dat ik er iets aan kan doen. Ik heb er geen controle over. Behalve dan het bewust worden ervan. Precies dat bewust worden, zorgt momenteel voor frustratie. Ik wil niet bevriezen! Ik wil door! Stromen! Bewegen! Vrij Zijn!

Mijn lijf denkt daar anders over. Mijn hoofd heeft er een oordeel op: ‘zie… alweer niet goed’. ‘Kijk… het lukt nog steeds niet… met al jouw kennis en proceswerk’. Vakkundig stamp ik mezelf de grond in. Ik zie het, hoor het, maak het bewust.

Het spannende hieraan is het er te laten zijn. Het te horen en te voelen. Zonder mezelf om dit grondige stamwerk af te keuren. Het niet te mogen van mezelf. En zo een dubbele afwijzing voor mezelf te maken.

Dit is blijkbaar hoe mijn hoofd dan werkt.

Ik geef mezelf een mentale knuffel en merk dat er spontaan tranen over m’n wangen stromen.

Blijkbaar wil ik iets zo graag, dat het dan frustrerend is dat het niet lukt. Het kind in mezelf is boos. Wil dat het anders is. Meteen. Nu.

Het volwassen deel in mezelf weet dat ik aan het groeien ben. Er is weer een stukje naar boven gekomen waar ik in mag kijken. Over mag rouwen. Mild mag zijn naar mezelf. Mezelf mag horen en zien. Ook als ik lelijke dingen tegen mezelf zeg.

Ik mag boos zijn

Ik mag verdrietig zijn

Mag lelijk doen

Mezelf een knuffel geven

Bewustwording is genoeg om al licht te creëren. Iets te veranderen. Zonder bewust actie erop te zetten. Te overreageren. Ik leun achterover. Voel wat het met me doet. Adem. Laat de tranen komen. Geef het ruimte. Heel benieuwd wat het nu doet om er eens niet tegen te vechten. Ermee te zijn. Te ervaren of en hoe het dan gaat veranderen.

Aanwezig zijn is genoeg