Het grootste gevecht zit in mezelf

Niet met de overheid, de buren of mensen met een ander gedachtengoed. Daar heb ik namelijk nooit een gevecht mee. Nee… de grootste strijd voer ik met mezelf.

Met mijn overtuigingen, oordelen, angsten, oude pijn, dingen waar ik wat van vind, maar dan vind dat ik er iets anders van zou moeten vinden. Het is een geheel eigen gemaakte gevangenis van spanning in ‘hoe het hoort’ en ‘zou moeten zijn’.

Ik kan mezelf helemaal de diepste put inpraten. Vol gevangen zetten. Ermee stoppen lijkt in dat moment nog onmogelijk.

Ik ben gestopt met mezelf afwijzen omdat ik mezelf afwijs. Gestopt met het vechten tegen dat gevecht. Gestopt met de deur van die gevangenis dicht proberen te duwen.

De deur van die gevangenis is open. Het veroorzaakt heftige emoties. Woede. Verdriet. Vinden dat ik dingen anders zou moeten doen. Ik laat het er zijn. Gebeuren. Huil, raas en zak in mijn lijf. Voel nog net een beetje dieper.

Mijn hoofd is daarna een stuk rustiger. Uitgeraasd. Terwijl ik vroeger dágen bezig kon zijn met het tackelen van dezelfde gedachten.

Vroeger voelde ik me altijd uitgeput van het vechten tegen deze narigheid naar mezelf. Tegenwoordig voel ik ook de energie die erachter zit. Energie die ik dan weer voor andere dingen kan gebruiken.



Gelukkig zit er hier ook keerzijde aan: wie zichzelf de diepste put in kan praten kan zich zeker ook de hemel in kletsen. Iets dat ik dan ook geregeld doe.