Mijn lijf is sneller dan mijn woorden

Weg bewegend, een hand wegduwend, een veer uit iemands hand trekkend terwijl ik geblinddoekt sta. Er is een stopwoord, een simpele ‘nee’ is voldoende. Maar mijn lijf heeft al gereageerd, zonder nadenken, vol aanwezig in het moment. De woorden komen als iemand niet naar mijn lijf luistert: ‘rot op met die veer!’, riep ik grommend toen er toch nog eentje stiekem voorbij kwam.

Inmiddels kan ik in eerste instantie niks meer met woorden, of met verhalen waarom ik iets wel of niet zou willen. Mijn lijf weet het. Ik volg mijn lijf. De woorden komen als er niet geluisterd word. Hard., grommend, duidelijk.

Het voelt krachtig, puur, authentiek. Ik voel ruimte in mijn lijf, energie dat stroomt, de plekken die nog wat spanning geven. Ik voel waar ik naartoe wil bewegen, waar ik bij weg wil. Ik voel mijn adem stokken, wanneer een zucht of gaap zich aandient, waar en wanneer er geluid zit in mijn lijf.

Geluid dat aangeeft wat ik fijn vind (een kreun of zucht), of juist wat een grens is (een scherpe inademing). Geluid dat komt als ik iets spannend vind (een soort hoog gilletje). Of de afwezigheid van geluid als stilte voor de storm waarbij ik m’n adem inhoud.

Het zorgt ervoor dat ik mezelf steeds meer ga vertrouwen.

Met dat vertrouwen in mezelf groeit het vertrouwen naar anderen.



Ik ben mijn eigen veiligheid.