Rimpels?? O nee!!

Ouder worden… het gaat vanzelf. Mijn haar is al jaren grijs (al wordt het regelmatig voor blond aangezien) en laatst ontdekte ik dat ik permanente rimpels op m’n gezicht had. (Is een keer wat anders dan permanente make-up)

Regelmatig kom ik mensen in mijn praktijk tegen met oordelen over hun uiterlijk: te dik, te dun, niet gespierd genoeg, te groot, te klein, te oud, te jong…

Elke keer schrikt mijn lijf even, ik voel dan spiertjes in mijn buik even samen trekken. Ik weet dat mezelf accepteren ook best een uitdaging is geweest. Het heeft me heel veel rust gegeven, dat ik inmiddels niks meer aan m’n lijf hoef te veranderen om…

Ja waarom eigenlijk?

Kan het te maken hebben met een overtuiging?

De overtuiging: ‘ik ben niet goed genoeg’

Daar is je lijf dan ‘het ultieme bewijs’ voor. Want het kan altijd beter…

Wat als, ook je lijf al goed genoeg is?

Perfect functionerend?

Ook al voel je daar frustratie op.

Juist al vind je dat het anders zou moeten.



Mag jij er zijn?

Precies zoals het is?