Hard schreeuwen en loslaten gaan NIET samen

Soms is het heerlijk om even hard te kunnen schreeuwen. Zeker als je dat vroeger niet mocht. Dat kan een gevoel van vrijheid geven. Eindelijk ben je vrij om eens hard te schreeuwen. Die impuls te volgen. Dat kind te zijn dat in de supermarkt op de grond gaat liggen, rollend, stampend, omdat het niet dat snoepje krijgt.

Soms wordt er in workshops dit schreeuwen gestimuleerd. Om eens lekker los te laten.

Ben ik niet zo’n voorstander van.

Ik heb het zelf ook weleens gedaan. Dat harde schreeuwen. Buiten dat het even bevrijdend kan voelen (eindelijk mag het van mezelf!), krijg ik uiteindelijk last van m’n keel.

Soms probeerde ik iets ‘eruit’ te schreeuwen. Voelend dat het daarna eigenlijk alleen maar vaster zat. Die schreeuw bevestigt dat er wat zit, dat ik ervan af wil.

Wat er vaak in mijn systeem gebeurt, als ik iemand anders echt hard hoor schreeuwen, is een soort paniek reactie. Mijn lijf spant zich en scant de ruimte opzoek naar gevaar. Want… waarom anders zou iemand zo schreeuwen??

Vorig jaar was ik in een zweethut over loslaten, waar ze precies dit benadrukte.

Loslaten doe je niet schreeuwend. Als een kind dat stampend en rollend op de vloer ligt, omdat het zijn zin niet krijgt.

Loslaten gaat zacht

In een zucht

Fluisterend

Ontspannen

Het mag gaan

Soms juist ongemerkt

Ik zou zeggen… neem mijn woorden vooral niet voor waar aan, maar probeer het zelf uit.



Zacht… daardoor nog krachtiger