Verandering gaat vanzelf.

Het vraagt alleen om jouw aanwezigheid.

Vroeger, toen ik nog vond dat er van alles anders moest, kon ik mezelf tot het randje brengen van wanhoop. Mezelf dwingend om meer te gaan sporten, minder te snoepen, gezonder te eten, vaker naar buiten te gaan.

Waarom lukt het niet om de verandering door te zetten?

Inmiddels blijf ik aanwezig bij mezelf. Voel mijn lijf. Hoor mijn hoofd. Oordeel over mezelf. Ik adem, kan er soms om glimlachen, soms die oude frustratie voelen.

Ik blijf zacht naar mezelf. Mild. Gefrustreerd en wanhopig. En… aanwezig.

Zonder iets te hoeven veranderen van mezelf.

Het geeft lucht.

Mijn hoofd zei nog: ‘maar nu gebeurt er niks meer, sta je stil, groeien is toch je kernwaarde? DOE IETS!!!’ Juist dat gevecht kost me de meeste energie, zorgt ervoor dat ik depressieve gevoelens ontwikkel.

Ik ademde in, ademde uit en deed… niks.

Het gekke is, dat nu heel langzaam dingen aan het veranderen zijn.

Misschien blijvend, misschien niet.

Voor het eerst ga ik naar de sportschool zonder weerstand, maar vanuit zachtheid naar mezelf: ik beweeg liever dan dat ik uren op de bank naar een beeldscherm zit te kijken.

Bij mijn massages denken mensen soms dat hun hele wereld van het ene op het andere moment veranderd. Dat ze dingen gaan voelen die ze nog nooit gevoeld hebben.

En soms… is dat ook zo.

Als hun lijf er klaar voor is. Dat kan bij de eerste afspraak zo zijn, dat kan ook pas na meerdere afspraken zijn.

Jochem Meyer zei het al: ‘de natuur bepaalt zelf het tempo’