Stond ik daar

ineens te schreeuwen…

Een tijdje geleden postte ik iets over schreeuwen en dat dit niet de manier was om iets los te laten. Ik moet daar toch even op terug komen.

Laatst had ik een Tantric Dance intimi training. In een dans die ik met iemand deelde kwam er woede omhoog.

Intense woede.

Geen idee waarvandaan, geen idee waarom, maar ik voelde het.

Diep in mijn buik.

De armen van degene die me leidde waren stevig om me heen geslagen. ‘Kom maar’, had ik vlak daarvoor gehoord.

Ik merkte dat ik met mn lijf een beweging naar beneden maakte.

Alsof ik nog dieper mijn buik in wilde duiken.

Vanuit die plek, diep in mijn buik borrelde het zo omhoog.

Een schreeuw.

Ik maakte me tijdens die schreeuw weer langer.

Merkte dat ik opnieuw naar beneden ging met mijn lijf.

Weer een schreeuw,

Nog harder

Een derde keer volgde.

Ik voelde dat mijn lijf stil werd

Zachte tranen rolde over mijn wangen

Er was lucht en ruimte in mijn lijf ontstaan

Degene die mij leidde checkte in:

‘Gaat het?’

‘Ben je ok?’

En ja, dat was ik.

Een beetje verbaast over mezelf.

Had ik daar zomaar staan schreeuwen

Waar anderen bij waren

Ik voelde opnieuw mijn lijf

Een lijf dat ruimer en luchtiger voelde

Ik wist dat het goed was

Dus… schreeuwen…

Blijkbaar ligt het eraan waar de schreeuw vandaan komt